VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Vandaag Vandaag

Ieder mens slaakt wel eens de verzuchting: “Had ik dat toch maar eerder gedaan”. Als je jong bent zijn er zeeën van tijd om iets later nog wel eens te doen. Het vooruitschuiven van een project naar de toekomst gebeurt dan immers aan de lopende band. Je staat er niet echt bij stil, vooral als de urgentie niet zo groot is.
Als je echter ouder wordt is er niet zo veel tijd meer om iets voor je uit te schuiven en krijgt de wens een haast nostalgische betekenis: het komt er eenvoudig niet meer van. Op een heel kleine uitzondering na, overkomt dit bijna elk mens.
 Ook ik ben geen uitzondering op deze regel. Eén van mijn gemiste wensen is het maken van de voetreis naar Santiago de Copostela, wat ik had moeten doen toen ik met pensioen ging en mijn onderdanen nog in een uitstekende staat verkeerden. Toen met het uitstellen een voetreis niet meer tot de mogelijkheden behoorde, dacht ik aan een fietstocht, maar ook dat is bij een schone wens gebleven en dus zit ik nu met het onbevredigende gevoel dat ik zo nu en dan verzucht: “had ik dat meer eerder gedaan” en zo blijft het een ”fata morgana”, het ziet er prachtig uit, maar als je het wilt grijpen verdwijnt het. Zo hebben we in Namibië een meer gezien met palmen er om heen. De gids zei dat het een fata morgana was, maar wij wilden dat niet geloven, reden er naar toe en jawel, slechts een dorre woestijn was ons deel.
Dan blijft een “je willen voorstellen hoe iets geweest had kunnen zijn”. En zo stel ik me regelmatig voor hoe ik al fietsend (lopend is er al lang niet meer bij) de kronkelige wegen naar Santiago de Compostela volg. En dan begin ik met het Sint Jacobspad in de Jacobuskerk in Vlissingen, waar we een aantal keren een preek van Ad Baas hebben bijgewoond; Zeeland heeft daarnaast een warm plekje in ons hart. De schelp in de gevel geeft aan dat dit een van de beginpunten van de reis is. De tocht door Zuid Beveland is alleen maar fietsen tegen de wind, want pas daarna komt er enige beschutting als je naar het zuiden gaat en dan stopt bij de  Sint Jacobskerk in Antwerpen, waar ze 150 jaar aan hebben gebouwd. De toren was gepland om 150 meter hoog te worden, maar  net als bij de toren van Babel is dat is nooit gehaald.
Daarna naar Leuven, waar een bezoek aan de Sint Jacobskerk een deceptie was: de kerk is vervallen (dateert uit de 13de eeuw) en alleen de toren is er nog. Dus snel verder naar Namen en vandaar via Givet, Reims, Auxerre naar Vézelay. Onderweg haal je dan veel gemotiveerde wandelaars en een paar fietsers in (de meesten haalden mij in) en kom je met hen in gesprek. Voor velen is het een beproeving, maar de volharding maakt deel uit van de uitdaging: “ ik wil Santiago de Compostela zien en dan sterven”. Een nobel doel, zeker beter dan “eerst Napels zien en dan sterven”, want dat zie je haast niet meer door het stapelhoge huisvuil. 
Veel blije mensen, die de ongemakken voor lief namen, want dat hoort immers bij een pelgrimage, niet waar? Toch ook wel mensen die bijna op hun tandvlees liepen en er uit zagen alsof ze zo zouden neervallen. Nee, het is toch wel een beproeving, althans voor hen die het echt hebben meegemaakt. Voor mij, zittend in mijn geliefde fauteuil en me alleen maar de reis voorstellend in mijn gedachten, was het meer een spirituele belevenis.
 Door Frankrijk heen naar Spanje. De laatste etappe van de reis naar de uiteindelijke bestemming was als het beklimmen van een berg: verandering van het vergezicht was een euforie die zich van mij meester maakte. En dan tenslotte het geweldige moment dat ik in de verte de kathedraal van Santiago zag en een gevoel van extase over mij kwam: eindelijk via het Jacobspad al fietsend het graf van Jacobus bereikt. Dat was ook te zien op de gezichten van de pelgrims: voldoening!
Toen dacht ik aan waarmee ik begon, het uitstellen tot morgen wat je vandaag kunt doen. Denkend aan de tienduizenden vluchtelingen uit Syrië die nu vluchten voor de IS en aan het langzaam op gang komen van hulp, dacht ik waarom dit zo laat begon en waarom men niet gisteren heeft ingegrepen. Ook hier geldt: “stel niet uit tot morgen wat je vandaag kunt doen”. Als mensheid laten we toch ook wel veel steken vallen!
 
Probus,  20 september 2014
 

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.