VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Een steen in de vijver Een steen in de vijver

Op 10 mei 1940 staken de Duitsers de grens over om Nederland in te lijven in het Groot Duitse Rijk. Het zou een fluitje van een cent zijn, maar het viel hen toch wel tegen, want het Nederlandse leger bood veel tegenstand. Daarom besloten de Duitsers dat Nederland gedwongen moest worden te capituleren. Dat deden ze door in het begin van de middag van de 14de mei Rotterdam te bombarderen en te dreigen dat andere steden zouden volgen. En jawel, aan het eind van de dag had Nederland zich overgegeven en was het centrum van Rotterdam verworden tot een grote puinhoop, lieten bijna 900 mensen het leven en werden er 30.000 dakloos.
Wat bommen eigenlijk waren, wisten we tot die 14de mei niet. Ik zelf was pas 9 jaar en totaal onwetend wat voor schade die kon veroorzaken. De volgende dag, toen mijn vader mij meenam om de ravage te zien, zagen we met eigen ogen wat er was gebeurd en zeiden we dat we dit nooit meer wilden meemaken. Toch waren wij er goed vanaf gekomen, want we woonden aan de “goede” kant van het toenmalige DP station. Enige jaren gebeurde er heel weinig. Tot het helaas “vergeten” bombardement van de Amerikanen op 31 maart 1943 op de havens en een foutje waardoor Rotterdam West enorm geraakt werd: weer 400 doden en ruim 16.000 daklozen. En weer een heel eind bij ons vandaan; we kenden daar niemand. “Gelukkig” zeiden we. Tot er een poosje later een bom vlak bij ons insloeg en mensen, die we kenden, omkwamen. Dat was anders: het had ons nu echt persoonlijk geraakt en veranderde ons leven.
Het beleven van ellende en rampen is als een steen die in de vijver wordt gegooid: op de plek van de inslag is er een heleboel commotie, maar 1 meter daarvandaan is het nog maar een rimpeltje en op 100 meter niet meer waar te nemen. Of het epicentrum van een aardbeving: daar wordt de schok het hevigst gevoeld, maar 500 km. verderop heb je alleen maar een dof gerommel gehoord en slaap je gewoon verder. Zo is het ook met een tsunamie: je hebt wel met de mensen te doen, maar het “raakt” je
 
minder, het is immers zover weg. Het persoonlijk beleven hangt dus heel sterk af van de plaats waar je je op het moment van het “gebeuren” bevindt.
Op het moment van schrijven zijn er duizenden Jezidi’s  in Irak omgekomen, zeg maar vermoord. Mensen die vreedzaam leefden met hun buren, die zich nu plotseling tegen hen richten en hen verdreven uit hun huizen of eenvoudig vermoorden. En de wereld kijkt toe, hoewel er nu een paar maatregelen worden getroffen om deze mensen te beschermen. En wat te denken van de Boko Haram, die inmiddels ook al duizenden slachtoffers heeft gemaakt in Afrika? En dat alles in de naam van Allah. Wat moet je je daarbij nu wel voorstellen?
En dan vergeten we maar Syrië, waar dagelijks honderden mensen omkomen. Of Gaza met meer dan 2000 doden als gevolg van het conflict met Israël. Zo kan je doorgaan, maar het zijn wel allemaal mensen, schepselen van God, die overal omkomen, zonder echte reden. En wat doen wij er aan?
Jane Austen, de bekende Engelse schrijfster, heeft eens over een verre ramp gezegd: “Wat erg dat dat allemaal gebeurt is, maar ik behoef me er niet om te bekommeren”. Cynisch, maar waar. Ja, we zien op TV uit de eerste hand veel over de ellende elders, zeggen “wat erg toch van al die mensen”, draaien de TV weer uit en gaan rustig naar bed, terwijl slachtoffers die voor hun leven vrezen, niet weten wat rust betekent. En dan hebben we het maar over een aantal landen waar het geweld het ergst is.
 En zo leven we, in het algemeen ver weg van het leed in de wereld. Tot op 17 juli de vlucht MH17 boven Oekraine werd neergeschoten. Toen sloeg de ”bom” in bij ons, want bijna 200 Nederlanders kwamen daarbij om het leven en was het land in rouw gedompeld met zelfs een Nationale rouwdag!
Maar wat nu met al die andere duizenden slachtoffers? Rouwen we alleen maar over onze “directe” naasten of zijn wij die anderen hierdoor misschien een beetje naderbij gekomen?
 
Probus,  18 augustus 2014
 

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.