VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Een dag in Toscane Een dag in Toscane

Toen ik vanmorgen de achterdeur van ons tijdelijk buitenverblijf in Buonconvento opende werd ik begroet door een stralende zon en een intens blauwe hemel en naar beneden kijkend door een adder die me wantrouwig aankeek. Nou ja, adder, in ieder geval een slang; verder gaat mijn kennis van dit soort reptielen niet. Overigens heb ik met bepaalde vertegenwoordi-gers van het menselijk ras ook wel enige moeite, bijvoorbeeld om Vietnamezen, Koreanen en Cambodjanen uit elkaar te houden.

De slang was zeker 70 cm lang. Niet dat ik het meetlint er naast heb gelegd, maar met mijn timmermansoog kon ik er toch niet veel naast zitten. Het beest bleef onbeweeglijk liggen, alleen zijn tong of wat daar voor doorgaat, ging heftig te keer. Zo keken wij elkaar een poosje strak aan, waarna de adder tot de conclusie gekomen moet zijn dat zo’n grote gestalte geen partij was voor hem, want hij maakte zich kronkelend uit de voeten. De hagedisjes waren heel schuw en hadden nog meer ontzag voor mij dan de adder. De mieren gingen onverstoorbaar hun ondoorgrondelijke gang en de zwaluwen maakten hun dagelijkse snelle rondjes. De man-netjesfazant met zijn prachtige kleuren hoorde ik in de buurt rondscharrelen en de duif was ook weer begonnen met zijn eindeloze gekoer. Ik voelde me een beetje als Sint Franciscus met al die dieren, vogels en insecten om me heen, maar ik kan me natuurlijk niet met hem meten, want hij kende alle dieren bij naam en dat is mij niet gegeven.

Verder is het hier stil, in het midden van een stuk, bijna ongerept, Toscane. Een radio hebben we niet en TV is er ook niet en dus belooft deze vakantie heel bijzonder te worden. Verstoken te zijn van nieuws geeft een gelukzalig, rustgevend gevoel: niet te weten hoe de Grieken of de Fransen hebben gestemd en of Spanje de druk van de financiële markten kan weerstaan. Van de prachtige natuur en het mooie land genieten, dat is het pas! En als ik de verleiding een en-kele keer toch niet kan weerstaan, koop ik stiekem een International Herald Tribune.

Vandaag zou het warm worden; een hogedrukgebied heeft zich boven het midden van Italië genesteld en is niet van plan te gaan verdwijnen. Dat is dan het juiste moment om het hogerop te zoeken en dus trokken we naar Monte Amiata, halverwege Lago di Bolsena. We stopten even in Bagno Vignoni, een mondain badplaatsje en ook nog in Seggiano voor een caffè met een dolce, waarvoor we het enorme bedrag van 3,60 euro moesten neerleggen. Via kleine bin-nenwegen reden we door prachtige bossen omhoog naar de top van deze berg van (slechts) 1740 meter. Hoe verder je gaat, hoe meer dorpjes je ziet in de bergen, vaak alleen maar een kerkje met een paar huizen erom heen. Je moet er niet aan denken hoeveel mankracht nodig is geweest om het bouwmateriaal naar boven te sjouwen. Ik denk dan vaak dat men dat deed om daarmee dichter bij God te komen. Je vraagt je dan wel af of men zich de geschiedenis van de toren van Babel nog herinnert.

De kleuren brachten ons in vervoering: het goud van het graan, het intense geel van de brem, het rood van de klaprozen en het schuchtere geel/bruin van de ontluikende “girasole”, de zon-nebloem. Op de top van de Monte Amiata was het lekker koel, maar de klim van de parkeer-plaats naar de top was voor Johanna toch iets te veel, dus ging ik alleen naar boven, maar wel met Nordic sticks. Het uitzicht was mooi, maar het was een beetje heiig, dus geen mooie plaatjes. Te eten was er niets, want kennelijk is maandag de dag dat alle eetgelegenheden ge-sloten zijn. Met een grote boog zijn we toen weer om de berg heengegaan en konden in het plaatsje Arcidosso iets bemachtigen: een caffè lungo met iets wat leek op een pizza.

Daarna door de binnenlanden terug naar Montalcino, waar we niet stopten, maar wel bij de winery Altesino, ons bekend uit lang vervlogen dagen, nu 18 jaar geleden. We kochten wat wijn voor de komende dagen, zoals Vermentino Bianco, Rosato, een Grappa en olijfolie. We kwamen pas tegen 6 uur thuis, genoten van ons aperitiefje en veel later van een heerlijke maaltijd, bestaande uit tomaat met mozzarella en ravioli met boter en parmigiano.

Buiten was het inmiddels heel stil geworden; de vogels sliepen en niets was er dat de stilte doorbrak. Alleen de krekels waren te horen, dwz. door Johanna, want ik hoorde ze absoluut niet. Dat betekende voor mij de absolute stilte, die ik even verstoorde  met de opmerking dat dit nu het paradijs op aarde was. Geen geluid, niets, maar dan ook niets. Toen hoorde ik een stem die zei: “Probus, ik heb een appel voor je”. Of heb ik me dat maar verbeeld? Misschien wel, want daarna was het in ieder geval weer volkomen vredig en stil.

Probus       


14 juli 2012

 

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.