VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Oikocredit doorgelicht Oikocredit doorgelicht

Nu dan iets anders dan het einde van de wereld, zoals voorspeld door Harold Camping, maar ook iets dat qua publiciteit dicht bij ons staat. We weten langzamerhand hoe de media omgaan met geruchten of verdachtmakingen. Als iemand een vinger wijst naar een Spaanse komkommer als mogelijke oorzaak van de EHEC bacterie, dan hebben alle komkommers in Europa het gedaan en eet niemand ze meer. Als er door een tsunamie een kerncentrale in Japan in problemen komt, dat vergeet men na drie dagen dat er tienduizenden mensen omgekomen zijn, maar dan is ineens de focus op kernenergie en moeten de kerncentrales in Duitsland dicht en komt er waarschijnlijk nooit meer één meer bij. Dat we dan weer terug moeten naar steenkool en dat daarbij dagelijks mensen omkomen in mijnen, wordt even vergeten. De mens lijdt dus het meest van het lijden dat hij of zij vreest.

Zo moeten we ons nu vooral zorgen maken over de stijging van de zee-spiegel van misschien 20 cm in het jaar 2100. En van het smelten van de poolkappen, eraan voorbijgaand dat de Noordpool inderdaad afkalft, maar de Zuidpool groeit. En van de mogelijke financiële ondergang van Griekenland, wat dan weer door de doemdenkers gekoppeld wordt aan de ondergang van de euro. Zo kan ik nog even doorgaan, maar dat zal ik niet doen.

Wel nog over microkrediet! Daar zijn de wereldwijde initiatieven in diskrediet gebracht door uitwassen in India. De peetvader van microkrediet, de Bengaalse professor Muhammad Yunus, die in 2006 de Nobelprijs voor de vrede kreeg, werd verdacht gemaakt en uit zijn Grameen bank gezet, althans dat probeert de Bengaalse overheid. Maar intussen hebben gewetenloze mensen achter hefboom fondsen zich meester gemaakt van de snelle opmars van het microkrediet en praktisch de controle van de hele business overgenomen. Snel geld maken is dan het devies. Wat eens bedoeld was als hulp aan ondernemertjes om een kleine business op te zetten is verworden tot iets wanstaltigs: mensen worden gepaaid mee te doen aan microkrediet, nemen leningen tegen exorbitante rentes en zijn vaak binnen een paar jaar alles kwijt wat ze voordien nog bezaten. Om een krediet af te betalen, gaat men een nieuwe lening aan en als er geen uitweg meer is, verdwijnt men eenvoudig naar een andere sloppenbuurt of men pleegt zelfmoord.

En zo is met de smet op het microkrediet in India de hele branche verdacht gemaakt. Terwijl er 15.000 microfinancieringsinstellingen in de wereld zijn, zijn een paar rotte appels genoeg om de hele oogst te besmetten. Zo is het ook een beetje gegaan met het ons bekende Oikokredit. Die moet zich nu verweren tegen vooroordelen terwijl dat eigenlijk niet nodig zou moeten zijn. Want Oikocredit doet het nu niet anders dan voorheen.

Wellicht is het goed om enige woorden te wijden aan de organisatie van Oikocredit. Groeit het snel, net zoals het microkrediet in India? Nee, maar wel gestaag. Zo is het uitstaande kapitaal gegroeid naar bijna 500 miljoen euro. Investeert Oikocredit direct? Nee, men heeft een vrij kleine organisatie van niet meer dan 210 medewerkers, waarvan 60 in het hoofd-kantoor, gevestigd in Nederland en 150 in de regio- en landenkantoren. Oikocredit verschaft kapitaal aan 863 gefinancierde projectpartners tegen een rente van gemiddeld 8%. Dat is nodig voor dekking van de eigen kapitaalkosten (3%, waarvan 2% dividend en 1% marketing en administratie), eigen kosten voor het uitwerken en begeleiden van de leningen (gemiddeld 3%) en de toevoeging aan de stroppenpot. Niet exorbitant veel.

De rol van Oikocredit is eigenlijk die van een Holding. Men participeert namelijk in een behoorlijk aantal projectpartners, die zelfstandig opereren in vele landen. Zo is India het land, waar een groot deel van het uitstaande kapitaal, nl. 16%, geïnvesteerd is. Bolivia is dan met 7% tweede. Oikocredit ziet er door audits op toe dat de lokale geldschieters zich houden aan de regels van “marktconforme” interesttarieven. En als er dan één uit de boot valt, dan wordt het krediet ingetrokken. Die tarieven kunnen nogal verschillen van land tot land. In sommige landen is een rentevoet van 25% heel gewoon, in andere ligt dat bijvoorbeeld bij 10%.

Het klinkt indrukwekkend als je weet dat de projectpartners van Oikocredit 17 miljoen armen de mogelijkheid bieden een beter bestaan op te bouwen, maar het is met minder dan 1% op alle armen eigenlijk een druppel op een gloeiende plaat. Gelukkig zijn er dan ook nog duizenden andere microfinancieringsinstellingen met hetzelfde doel.

Het is goed te zien dat Oikocredit nog steeds groeit door toename van het aantal investeerders, maar ook doordat de meeste “aandeelhouders” het dividend eenvoudig niet opnemen, maar terug schenken. Wij kunnen alleen maar hopen dat die groei zich verder doorzet en niet zal lijden onder de negatieve publicaties over microkrediet.

Probus

15 juni 2011

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.