VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Stilte Stilte

Een confessie: op zondag 17 oktober ben ik “vreemd” gegaan. Na deze eerste zin zie ik al gefronste wenkbrauwen van lezers die zich afvragen waarom Probus confessies gaat doen over een toch wel als onoorbaar bekend staand fenomeen. En dan nu niet over anderen, maar over zichzelf. Dan stel je je toch wel heel kwetsbaar op! En waarom zo iets aan de grote klok hangen? Allemaal vragen die om een antwoord schreeuwen.

Welnu, het is niet dat wat sommige lezers misschien denken, laat ik daarmee beginnen. Nee, die dag ben ik gewoon niet naar de Olijftak gegaan, maar ergens anders heen, louter uit nieuwsgierigheid. Met een sportvriend, die lid is van de Christengemeenschap in Mortsel. Hij was al eens bij ons, dus het ging nu om een tegenbezoek. Het was een belevenis, reden waarom ik er over schrijf.

De Christengemeenschap is misschien niet een echte kerk zoals wij die kennen, het is meer een beweging. Kort na de eerste wereldoorlog is de eerste “steen” gelegd door een aantal theologiestudenten die zochten naar een nieuwe kerk. Hun “gedachtengoed” was gebaseerd op de antroposofie van Rudolf Steiner en met zijn hulp is in 1922 de Christengemeenschap opgericht, een beweging tot religieuze vernieuwing. Dat is inmiddels bijna een eeuw geleden. Groot is deze beweging niet geworden, want wereldwijd zijn er 270 gemeenten, gevestigd in 30 landen, maar de Christengemeenschap is niet protestants, niet rooms katholiek en ook niet antroposofisch. In Vlaanderen is er maar één christengemeenschap en wel die in Mortsel, waar ik gast was.

Er waren in deze dienst misschien maar 20 mensen, die van heinde en ver gekomen waren, één zelfs uit Kortrijk. Allemaal mensen die “zoeken” naar contact met God, een ieder wellicht op zijn of haar eigen manier. Centraal staat het zoeken naar een eigentijdse manier van christelijk religieus leven, maar dan wel in gemeenschap. In de dienst zelf staat het vieren van de “dienst aan het altaar” centraal, omschreven als “mensenwijdingsdienst”. Dat was ook heel duidelijk in de dienst die ik bijwoonde. Je wordt enorm betrokken bij die viering, die getuigde van een ingetogen eerbied en ontzag voor het sacrament van het heilig avondmaal. Overigens kent deze gemeente ook de 7 sacramenten die de rooms-katholieke kerk heeft, maar daarmee houdt de vergelijking wel op.

Liturgie en rituelen zijn heel belangrijk: het gebed, niet alleen met woorden, maar ook met symbolen en gebaren worden met eerbied voltrokken. De priester, in dit geval een vrouw, gebruikt veel rituelen, daarbij terzijde gestaan door 2 misdienaars. Heel veel gebeden en citaten uit de bijbel en andere geschriften die ik niet herkende. Alles op een plechtige en eerbiedige wijze.

Normaal zou ik als Probus niet geschreven hebben over een bezoek aan een andere kerk. Immers dat doe ik niet alleen, maar velen, en zeker zij die regelmatig in de “vreemde” met vakantie zijn, doen dat ook en overal neem je iets mee. De reden waarom ik over dit bezoek aan de Christengemeente vertel, is de belevenis van stilte. Als je in de ontvangstruimte komt, is de deur naar het kerkgedeelte dicht. Je moet die zelf opendoen en dan overvalt je de absolute stilte: alle aanwezigen zitten stil, in zichzelf gekeerd, biddend, mediterend. Een orgel heeft men niet, wel twee fluitisten, maar die speelden niet; ze zaten eerbiedig met hun werkloze instrumenten op de knieën. De stilte was overweldigend, ruimtevullend, sacraal.

Toen moest ik onwillekeurig of juist bewust denken aan de Olijftak, alwaar geen stilte als voorbereiding op de dienst of stil gebed. Een Jodenkermis is er eigenlijk niets bij. Wat dat betreft staan we heel dicht bij de joodse eredienst, waar ze ook vaak door elkaar heen praten. Met enige weemoed kan ik nu terugdenken aan het intens beleven van deze stilte en dan komt de wens (wellicht een vrome) bij me op of zoiets in onze Olijftak te verwezenlijken is. Zou het misschien eens uitgeprobeerd kunnen worden??

Probus

14 november 2010


Ps: Zoals ik wel eens meer doe checkte ik bij Google, (je weet maar nooit wat je daar kan opsteken) en tikte ik het woordje ”jodenkermis“ in: er waren inderdaad een heleboel citaten en verwijzingen. Eén daarvan trok in het bijzonder mijn aandacht: “het geheel had iets van een Jodenkermis, maar dan met een rooms sausje”. Dat kwam me enigszins bekend voor. En jawel, toen ik het opende zag ik tot mijn stomme verbazing dat het een regel was uit de column “Teror, Gran Canaria”, die ik in 2003 schreef. Een onbekende “bewonderaar”(?) van Probus moet dat toen of later op Google hebben gezet. Al met al een leuke ervaring, wat me een goed gevoel gaf, want ook Probus is niet wars van enige ijdelheid!

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.