VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
De sleutel De sleutel

Sleutel is een woord dat in de Nederlandse taal heel “wijd en zijd” gebruikt wordt, als zodanig en in samenstellingen. Daarnaast zijn er de “sleutelwoorden”, dat zijn dan gewone woorden, die echter wel een bijzondere betekenis hebben doordat ze de “sleutel” zijn tussen delen van een zin, zoals een woord als “evenals”, dat gelijkwaardigheid uitdrukt, “eveneens”, dat toevoeging aangeeft, “enerzijds”,of “anderzijds” dat een alternatief aanduidt, “niettegenstaande”, dat een tegenstelling uitdrukt, enz. De lijst is enorm lang, zo lang dat je je niet bewust bent dat je die woorden zo vaak gebruikt. Dat is dan nog afgezien van het woord sleutel in sleutelsamenstellingen. Het zal de aandachtige lezer niet ontgaan dat Probus dit soort woorden heel vaak gebruikt, vooral om de aandacht van de lezer voor de volgende zin of gedachte vast te houden. Heel veel van die sleutelwoorden willen namelijk een soort nieuwsgierigheid uitdrukken naar wat er verder komt.

Samenstellingen met het woord ”sleutel” zijn er natuurlijk ook legio. Denk maar eens aan sleutelbeen, sleutelbloem, sleutelbegrip, sleutelclub (dat beslist een negatieve gevoelswaarde kent), sleutelbos, sleutelring, sleutelgat, sleutelgeld, sleutelhanger, sleutelkastje, sleutel-persoon en sleutelmacht, de macht om zonden te vergeven, wat verwijst naar de sleutels van Petrus.

Als ik het dan over het woord “sleutel” zelf heb, dan zijn er ook veel betekenissen op te noemen. De wijsbegeerte, die de sleutel is van alle wetenschappen, de sleutel van het raadsel, de C sleutel in de muziek, de Engelse sleutel, de morsesleutel en nog vele andere sleutels. Die hebben alle gemeen dat ze iets specifieks uitdrukken. Ook bijzonder is de sleutel van Petrus, die de poort van de hemel opent, als het hem belieft natuurlijk. Van deze sleutel zij er in de afgelopen 20 eeuwen een enorm aantal replica’s gemaakt; de vraag is alleen of die ook de poort van de hemel kunnen ontsluiten, wat heel onwaarschijnlijk is.

En dan is er tenslotte de sleutel van de Olijftak: niet dat het hier gaat om één sleutel, nee, het gaat om een aantal replica’s die wel alle dezelfde eigenschap hadden, (let hier op de verleden tijd!) namelijk het toegang verschaffen tot het inwendige van de kapel de Olijftak. Het bezit van deze sleutel was (alweer verleden tijd) slechts aan een kleine, intieme groep van kerkgangers toegekend. Althans, zo was het vele jaren, nadat het vrijwillige kosterschap zo’n 14 jaar geleden in werking was getreden.

Mijn vriend Harry, voor wie ik zo nu en dan klusjes opknap, vroeg me begin februari of ik voorbereidingen wilde treffen voor een lezing die hij zou houden voor Mozaïek. Vanzelfsprekend gaf ik gehoor aan zijn verzoek en heb me, gewapend met de sleutel, die hij al 14 jaar in zijn bezit had, naar de Olijftak gespoed. Vanuit een staande, voorovergebogen positie heb ik getracht de deur te openen. Toen dat niet lukte, ben ik op de knieën gegaan. Niet dat dat zo erg is, want het siert de mens om van tijd tot tijd of heel regelmatig op de knieën te gaan. Het was overigens wel een opgave, want het was koud en de stenen waren heel hard. Thuis heb ik tenminste een knielkussentje, maar daar kon ik alleen maar met enig heimwee aan denken. Maar ook in de geknielde houding kon ik de deur niet openen. “Er was iets mis” was mijn conclusie: óf de sleutel die ik had gekregen was niet de juiste, óf er zat een ander slot op. De eerste veronderstelling wees ik resoluut af, want mijn vriend Harry is een enorm precies mens (soms wel een beetje te precies). Dus moest er een ander slot ingezet zijn, dat kon niet anders. Onverrichter zake ben ik terug gegaan, heb verslag uitgebracht aan mijn vriend Harry en heb me daarna naar mijn eigen habitat begeven. Ik zal hier maar niet vermelden wat zijn reactie was, want dat zou de kwaliteit van de kapelbode ontsieren. Het kwam er wel op neer, dat hij zeer ontstemd was dat hij niet op de hoogte gesteld was van het besluit van de bestuursraad om het slot te vervangen en heel specifiek ook dat hij geen nieuwe sleutel heeft mogen ontvangen.

Ik zit me dan voor te stellen hoe dat in die bestuursraadvergadering is toegegaan. Er waren natuurlijk voorstanders om de sloten te vervangen (er waren veel te veel sleutels in omloop), maar ook tegenstanders, die dat niet nodig vonden: er was in al die 14 jaar immers nooit misbruik gemaakt van een reservesleutel! Die laatste groep heeft het onderspit moeten delven, want zo gaat het in een democratisch gekozen college. In de bewuste bestuursvergadering, waarvan de goegemeente, maar zeker ik, veel te laat op de hoogte gesteld werd, zou naar mijn inschatting de bestuursraad in haar wijsheid het volgende besloten kunnen hebben: “Niettegenstaande het feit dat er veel leden van de Olijftak een sleutel in hun bezit hebben, moet enerzijds worden vastgesteld dat het aantal sleutels in omloop te groot is, maar anderzijds, zoals eveneens in andere gremia gebruike-lijk, worden vastgesteld dat het aantal sleutels beperkt dient te worden, zodat wij, als bestuursraad van de Olijftak besluiten om slechts een beperkt aantal nieuwe sleutels aan een zeer selecte groep van kerkleden te overhandigen, om daarmee eveneens te voldoen aan de maatschappelijk gerespecteerde en geaccepteerde principes van gewaardeerde veiligheid en zorg”.
 

Nadat de goede lezer kennis heeft kunnen nemen van het bovenstaande, spreekt het vanzelf dat ik, ten behoeve van mijn vriend Harry, voor €.6 een duplicaat van de sleutel heb laten aanmaken. Waarvan acte!

Probus

15 maart 2010

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.