VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Mijn "roots" Mijn "roots"

Deze keer niet iets over onze reizen of over de presidentsverkiezing in Amerika. Waarom zou ik? U hebt dat zelf begin november uit de eerste hand meegemaakt en kunnen zien hoe Barack Obama deze verkiezing won. Nee, deze keer dus niet iets vertrouwds, iets waarin iedereen zich in kan herkennen. Ik wil het namelijk nu eens hebben over niets meer of minder dan mijn “roots”. Niet waar ik vandaan kom en wie mijn directe voorouders zijn geweest, maar veel verder terug in de tijd, toen er nog niet zoveel mensen op deze wereld rondliepen. Niet zover dat ik bij Adam en Eva terecht kom, want dan raak ik wellicht slaags met de creationisten, maar iets later, bij Noach en zijn familie, de vertegenwoordigers van de nieuwe mensheid.
In de inleiding op het boek Genesis wordt gesteld dat in de eerste 11 hoofdstukken een aantal mythen en sagen theologisch verwerkt is tot fascinerende verhalen. En dat zijn het inderdaad! Noach kreeg de opdracht een ark te bouwen, omdat God genoeg had van de toen levende mensheid, die er een potje van had gemaakt. Hij wilde die mensheid uitroeien, met uitzondering van de rechtvaardige Noach en zijn gezin. Stel je eens voor dat Noach al 600 jaar oud was toen hij die opdracht kreeg, maar toen was zo iemand nog in de kracht van zijn leven. Later is de mens gedegenereerd, en was heel lang een leeftijd van 100 jaar het absolute maximum. Nu beginnen we weer langzaam terrein te winnen op Noach, hoewel het best nog even zal duren eer de kaap van 150 jaar genomen zal worden.
Noach moest dus een ark gaan bouwen voor zichzelf, zijn nageslacht en vertegenwoordigers van alle levende wezens, rein en onrein. Hij kreeg ook exacte maten op: 330x50x30 el. Nu is een el, de lengte van de onderarm, 69 cm, maar in de tijd van Noach was de mens, en zo ook zijn onderarm, veel kleiner en was een el maar 45 cm. Toch is een vaartuig van 135x22x13 meter behoorlijk groot. Die afmetingen zijn overigens heel modern en komen bijvoorbeeld overeen met de verhoudingen van een mammoettanker! Hoe lang Noch en zijn zonen aan de ark hebben gebouwd is niet bekend, maar veel bekijks hebben ze wel gehad. Daar is het niet bij gebleven, want men wilde deze “zotten” er behoorlijk van langs geven. Maar wilde dieren, die de wacht hielden bij de bouwwerf, voorkwamen dat gelukkig. En zo kwam de ark klaar, van binnen met drie verdiepingen van elk 4 meter, met een dak dat een overhang had van 45 cm, waarschijnlijk tegen het inregenen en aan de buitenkant werd hij met pek ingesmeerd.
Toen kwam het echt grote karwei: het inschepen! Met de familie ging dat vlot, maar wat te doen met de vertegenwoordigers van alle schepsels, de slangen inbegrepen? Er waren toen al zo’n één miljoen geregistreerde diersoorten, waaronder 4000 zoogdieren, 4000 reptielen, 10.000 vogels, 50.000 weekdieren, 750.000 insecten. En dan zijn er twee verhalen: in Genesis-6 gaat het om twee exemplaren van elke soort en in Genesis-7 om zeven paar reine dieren en één paar onreine dieren. Hoe dan ook, het was een logistiek hoogstandje om dat allemaal in de ark te krijgen.
Noach besloot de bovenste verdieping te reserveren voor het kleine grut, de insecten, de muizen, ratten en de vogels, de tussenverdieping voor de middelgrote diersoorten en beneden voor de zwaardere en grotere dieren.
    
    
En daar bleef het niet bij: er moest ook proviand worden meegenomen voor een periode van een klein jaar. Noach wist het toen nog niet, maar wij wel: het duurde 7 dagen voor de regen begon, het regende 40 dagen, 150 dagen was de aarde bedekt met water, toen nog eens 40 dagen wachten voor de raaf uitgelaten werd, 2x2 weken voor de duif en daarna nog eens ruim een maand voordat de aarde droog was. Stel je eens die enorme hoeveelheid voor die binnen opgeslagen moest worden en dan maar hopen dat er niets bedorven raakte. Noach had een probleem bij een paar dieren en besloot de “big 5” uit Afrika niet mee te nemen. Hij zei: “gaan jullie maar terug waar je vandaan komt en zoek je heil op de Kilamanjaro, die nog eens 750 meter hoger is dan de Ararat”, waar de ark uiteindelijk zou landen, zo gaat het verhaal. Hij vond het te gevaarlijk om de leeuw en de luipaard bij alle andere dieren te stoppen (een kat bind je toch ook niet op het spek?), de buffel vond hij te woest en de neushoorn te zwaar voor de bodem van de ark. Hij had natuurlijk wel aparte kooien kunnen bouwen voor het gevaarlijke spul, maar daarvoor was geen tijd. O ja, de olifanten zou ik haast vergeten. Die moesten ook naar Afrika terug, of het er nu 2 of 14 waren, want er was eenvoudig onvoldoende plaats om de proviand voor deze veelvraten op te slaan. Olifanten eten zo’n 850 kilo per dag aan planten, struiken, halve bomen, enz. Als je er twee hebt, die je ruim 300 dagen te eten moet geven, betekent dat een gewicht van 500 ton of een volume van 2000 m3! Daar was de ark niet op berekend. Noach nam een goed besluit, want, zoals we weten, heeft de big 5 het overleefd in Afrika! Twee giraffes mochten wel mee, maar moesten leren hun lange nek naar beneden te buigen; dat hebben de giraffes die wij in het wild zien te danken aan de training van 300 dagen in de ark.
Die regen, daar moet je toch wel na een paar dagen genoeg van hebben gekregen. En hoe is het te verklaren dat de hele aarde onderliep? Zo veel water is er toch niet? Jawel, in de tijd van Noach geloofde men dat de aarde plat was en dat het land als het ware zat ingeklemd tussen het water van de zeeën en een enorm waterreservoir boven het uitspansel. En toen eenmaal de bovenste sluizen werden opengezet, ging het heel hard!
Maar aan alles komt een eind en zo had Noach, nadat de ark eindelijk weer was opengegaan, nog eens 350 jaar voor de boeg voor hij het moede hoofd neervlijde. En die tijd heeft hij goed gebruikt: hij is landbouwer geworden en begon bijvoorbeeld een wijngaard. De druiven, waarom het begonnen was, waren van uitstekende kwaliteit maar de uitvinding van de wijn was een toevalligheid: hij liet een emmer druiven in de schuur staan en kwam na een paar weken tot de ontdekking dat er fermentatie (een woord dat hij nog niet kende) had plaats gevonden. Van het één kwam het ander en zo is na veel vallen en opstaan een redelijk product ontstaan, waar de familie met veel “gusto” van genoot. Voor kwaliteitsverbetering had hij enige honderden jaren de tijd en dus kon hij het juiste recept aan zijn nageslacht achterlaten. En dat hij wel eens iets te diep in het glaasje gekeken heeft, och, dat is toch ook wel mense-lijk, niet waar?
De meeste wijnbouwers van vandaag weten eigenlijk niet hoeveel ze aan Noach te danken hebben, maar gelukkig weten wij dat wel!
Probus
18 november 2008
 

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.