VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Frankrijk en vrouwen Frankrijk en vrouwen

Zoals we weten is de plaats van man en vrouw in onze samenleving onderhevig aan constante verandering. We maken die evolutie dagelijks mee en de ouderen onder de lezers zullen de verschillen met “de goede oude tijd” enorm vinden. En dat is ook zo. Vrouwen participeren meer en meer in het arbeidsproces en worden (gelukkig) ook steeds mondiger. Het heeft in onze kleine landjes lang geduurd voordat de vrouw haar plaats achter het fornuis verliet en “naar buiten” trok. In Nederland heeft dat proces later plaats gevonden dan in België en zeker later dan in Frankrijk.

Dat wil echter niet zeggen dat de vrouw overal dezelfde status heeft gekregen, om nog maar te zwijgen over dezelfde beloning voor eenzelfde functie. Dat laatste is eigenlijk verbazingwekkend, want welke reden kan men aanvoeren om dat te rechtvaardigen? En toch bestaat het fenomeen, dus zijn er nog altijd situaties waar de vrouw op een lagere sport van de ladder staat als de man.

Wanneer we de situatie geografisch bekijken dan lijkt het erop dat de afstand groter wordt van Noord naar Zuid. In Scandinavië bijvoorbeeld is de gelijkschakeling heel ver doorgevoerd, maar zakken we af naar het Zuiden, dan worden de verschillen groter. De manlijke suprematie neemt ook in de zelfde richting toe. Natuurlijk zijn er ontwikkelingen die een verschuiving aankondigen. Neem nu Cecile Sarkozy, die toch maar in haar eentje (nou ja) die gevangen verpleegsters uit Libië heeft losgeweekt. Het begin van een nieuwe stroming? Misschien, maar dan moeten toch wel veel mannen een toontje lager gaan zingen. Nee, het lijkt er voorlopig nog op dat de man de teugels behoorlijk vast in handen heeft. Behalve als het gaat om de belangen van kinderen; dan is de man ondergeschikt. De vrouw is dan “omnipotent” aanwezig en verdedigt haar kroost tot het einde.

Ik moest hieraan denken toen ik afgelopen week een oude kennis ontmoette aan de Hollandse Rivièra in Zoutelande, iemand die nu aan de echte Rivièra woont, in de buurt van Nice. Toen ik hem 6 jaar geleden voor het laatst zag, was hij nog getrouwd en had hij net een tweede kind. Nu gescheiden, maar zijn twee dochtertjes, van 15 en 7 wonen bij hem en zijn ex in Nederland. De laatste wilde de kinderen bij haar, zoals dat zo vaak gebeurt, maar de kinderen verkozen de vader. Toen is de ultieme zet gekomen uit Nederland om een Franse rechter te laten beslissen aan wie de kinderen toegewezen zouden worden. En dan is men in Frankrijk bijna altijd op de hand van de moeder, want wat kan een vader nu betekenen voor kinderen?

De zaak kwam voor in Nice, waar een oudere rechter zich over het dossier ontfermde. Als eerste stuurde hij de vader de raadskamer uit en onderhield zich uitgebreid met de kinderen, die vloeiend Frans spraken. Zijn vragen aan de kinderen volgden elkaar in snel tempo op:
Hoe laat staan jullie ‘s morgens op?
Gaan jullie dan onder de douche?
Wie zorgt er voor het ontbijt? En ontbijten jullie samen?
Is jullie vader er als jullie aan het eind van de middag uit school komen?
Wie maakt het eten klaar?
Helpt hij jullie wel eens met jullie huiswerk?
Is je vader streng? Maken jullie de kachel wel eens met hem aan?
Waarom willen jullie bij je vader blijven en niet bij je moeder? Enz. enz.

De kinderen beantwoordden alle vragen naar eer en geweten, zodat de rechter een aardig beeld kreeg van de situatie. De vader mocht weer binnenkomen, ging tussen de meisjes zitten en wachtte af. De rechter keek streng, zodat de vader het ergste vreesde. Na een lange stilte, waarin de rechter naar het drietal voor hem keek, zei hij zich een kwartiertje in alle stilte te willen beraden en verzocht het stel op de gang te wachten. “Dat was het langste kwartiertje van mijn leven”, zie mijn oude kennis, “ik kreeg alle mogelijke visioenen over de uitslag”. Het kwartiertje duurde zowaar niet langer en het drietal mocht weer binnenkomen. De wijze rechter, want zo werd hij mij beschreven, schraapte zijn keel en zei, alles overwogen hebbende, het verzoek van de kinderen om bij hun vader te blijven te willen honoreren en de eis van de moeder af te wijzen. Daarop stond de 15 jarige dochter op, liep om de tafel van de griffier heen, stopte bij de tafel van de rechter en gaf hem drie zoenen. Daarvan had deze niet terug, bloosde, maar was overtuigd dat het oordeel dat hij zojuist had uitgesproken juist was.

Probus

19 augustus 2007

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.