VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Wonder of mirakel? Wonder of mirakel?

Iemand vroeg me onlangs: ‘Geloof je in een wonder?’ Ik behoefde er niet zo lang over na te denken, want wat ik over en van wonderen gehoord of gezien heb, was eigenlijk altijd wel op een of andere manier te verklaren. Wij leven immers in een tijd dat de menselijke geest en de wetenschap op alles wel een antwoord vindt en dat dus de mythe van het wonder keer op keer wordt doorgeprikt. Nee, in wonderen geloof ik dus eigenlijk niet, niet tegenstaande het woord wonder op zich in heel veel verbanden te vinden is. Hoe vaak hoor je het niet: ‘Het is een wonder dat’ en vul daarna maar in. Er heeft eigenlijk een soort devaluatie plaats gevonden van het woord ‘wonder’, wat oorspronkelijk betekent dat iets door mensen niet zonder meer verklaard kan worden, maar alleen met de hulp van een hogere macht. Die betekenis is echter overgegaan naar het woord ‘mirakel’, waarvan de definitie luidt: “een buitengewone gebeurtenis, die menselijkerwijs niet verklaard kan worden, maar een manifestatie is van de superioriteit van goddelijke kracht”. Daar heb ik ook wel een beetje moeite mee. Hoe het ook zij, ik geloof niet in een wonder en nauwelijks in een mirakel, Althans, tot 14 dagen geleden.

De oorsprong van het relaas wat ik u nu ga vertellen ligt in de maand november van het vorig jaar. Samen met mijn zoon Frank was ik een lang weekend aan het snoeien in onze tuin in Zoutelande. Het was daar dat mijn zoon op een gegeven moment opmerkte dat mijn bril niet meer op zijn gebruikelijke plaats zat of stond. Bij het snoeien moet die door een twijgje van mijn neus geslingerd zijn zonder dat ik het opmerkte. Wij zoeken en nog eens zoeken, maar de bril bleef zoek. Omdat ik verziende ben, deerde me dat niet bij het snoeien, maar natuurlijk wel bij lezen , waarvan ik dus enkele dagen verstoken ben gebleven. Hoewel niet katholiek, heb ik natuurlijk wel Sint Antonius aangeroepen. Helaas heeft deze heilige het enorm druk en krijgt het alsmaar drukker met die toenemende massa ouderen die vergeten waar ze iets hebben laten liggen. Ik verwachtte er niet veel van, maar bleef toch stiekem hopen. Helaas vergeefs. De bril was zoek en bleef zoek: een mysterie! Gelukkig had de opticien nog alle gegevens en 14 dagen later liep ik weer rond met een getrouwe kopie van mijn eerste, nog maar 1,5 jaar oude of jonge bril. Daar heeft de gemeente me, zonder het natuurlijk op te merken, de afgelopen maanden steeds mee gezien.

Twee weken geleden waren we weer in Zoutelande en kon ik de verleiding niet weerstaan verder te gaan met snoeien, wat ik met veel overgave deed. De tuin knapte aardig op, zo kon ik na een paar dagen vaststellen. Het meest weerbarstig waren de takken van de duinroos en de prikroos. Toen ik een lading van die prikkerige takken naar de aanhangwagen wilde brengen, struikelde ik en viel languit op de grond. Anders dan een gekneusde rib door een timmermanspotlood in mijn borstzak kwam ik er goed van af. Echter, mijn bril, de tweede dus, was door de val van mijn neus geschoten, zonder dat ik het merkte. Toen ik even later zonder takken weer in de buurt kwam van de plaats waar ik geveld was, hoorde ik een zacht gekraak en jawel, ik had op mijn tweede bril getrapt, waarvan een poot afgebroken en een lens gescheurd was. ‘De tweede’, zo dacht ik,’ en dat binnen een half jaar’. Gelukkig kon ik nog wel met enige moeite lezen, dat wel. (Het was zondag en de gebroken bril was wellicht de straf dat ik op deze rustdag de euvele moed had om in de tuin te werken!)

’s Maandags ging ik met een volle aanhangwagen naar het containerpark in Serooskerke, wat ze daar een milieustraat noemen. Het regende en het was modderig. Ik verwijderde met veel moeite alle takken en tuinvuil uit de wagen en bukte me tenslotte om de achterklep weer omhoog te zetten. Toen viel mijn oog op iets in de modder aan mijn voeten, iets dat leek op een bril. Ik staarde er naar, raapte het modderige voorwerp op, dacht een moment: ‘dat kan toch niet mijn verloren bril zijn’, verwierp die gedachte onmiddellijk, maar besloot om het vieze geval thuis eerst eens schoon te maken. Dat dus gedaan en daarna de bril, die er langzamerhand vertrouwd kwam uit te zien, onderworpen aan de ultieme test door die op mijn neus te zetten. Tot mijn grote verbazing en ongeloof stelde ik vast dat dit inderdaad de in november verloren bril was! Even later vroeg ik aan Johanna of ze iets bijzonders aan me kon zien. Ze keek me aan en zei: O, je bent zeker even bij een opticien aangeland. Toen ik haar het relaas deed van het verloren ‘schaap’, kon ook zij het nauwelijks geloven. ‘Wat een wonder’, zei ze . ‘Nee’, zei ik, ‘wonderen bestaan niet, maar dit is of een verlate reactie van Sint Antonius, wat ik ook niet kan geloven, of een mirakel. En omdat ik er geen menselijke verklaring van kan geven, hou ik het maar op het laatste, een mirakel en dus zien jullie me eerstdaags weer met mijn oude vertrouwde eerste bril, die ik nu voortaan met een ketting vastleg aan mijn hals.

Op zondag 11 maart in de kerk had ik mijn bril op mijn neus, maar helaas vergeten hem aan de ketting te leggen. Om een of andere reden is die van mijn neus gegleden en toen ik hem wilde behoeden voor een val op de grond, greep mijn hand er iets te hard naar: het resultaat was een gebroken lens en afgebroken poot. Ja, dat komt ervan als je je iets voorneemt, het eigenlijk plechtig belooft en niet nakomt. Zo wordt je nog eens snel gestraft! Een geluk bij een ongeluk was dat ik nu twee gehandicapte brillen had, waarvan er, dank zij Ben in Soest, één goede was te maken.

Probus

17 maart 2007
 

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.