VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Leven als God in Frankrijk Leven als God in Frankrijk

Ik moest daaraan denken toen we met vrienden lunchten in Monbazillac, het hartje van de Lot et Garonne. Het was prachtig weer, we zaten buiten op het overdekte terras van een klein restaurantje en lieten ons het menu van het huis goed smaken. Dat was het dan ook wel waard: een drietal terrines de la maison, een heerlijke soep, gevolgd door confit de canard, waarna de eerste hemelse gedachten zich opdrongen over engeltjes die iets met mijn tong van doen hadden. Van het een kwam het ander: al mijmerend brachten die engeltjes me op de gedachte dat ons eten en drinken en ons genieten alleen maar vergeleken kon worden met "Leven als God in Frankrijk".

Het moet toch wel iets heel bijzonders geweest zijn om zoiets platvloers als geneugten des levens te vergelijken met het leven van “God in Frankrijk”. Degene die op die gedachte kwam, kon beslist geen Fransman zijn, want Fransen vinden die geneugten vanzelfsprekend en heel gewoon. Nee, de Fransen hebben het, en hoe kan dat ook anders, uiteraard gezocht bij het eten en zeggen "Vivre comme un coq en pâte", en bedoelen dan figuurlijk dat ze zich in weelde wentelen en er warmpjes bij zitten!

Geen Fransman dus die dit gezegde de wereld ingestuurd heeft. Maar wie dan wel? Je zou er niet onmiddellijk aan denken, maar het zou een Duitser geweest kunnen zijn, of iemand die daarvoor doorging: ene Franz von der Treck, Pandoeroverste, die rond 1740 een legerkorps vormde om de grensstreek tussen Turkije en Oostenrijk van rovers te zuiveren. Aan de oever van de Rijn hield hij eens de volgende gedenkwaardige toespraak tot zijn Pandoeren:
"Frankrijk is het beloofde land, dat overvloeit van melk en honing en waar de beste wijn, de schoonste vrouwen en de smakelijkste vruchten zijn. Het is het land, tot hetwelk de lieve God, als het hem in de hemel bij al die brave en kuise engelen begint te vervelen, nederdaalt, om “genot van het leven te hebben". Deze speech zou verstrekkende gevolgen hebben, die, als deze Franz von der Treck het had kunnen vermoeden, nooit uitgesproken was. De eerste soldaten deserteerden al de volgende dag en daarmee was de trend gezet; het verhaal gaat dat zijn korps uiteindelijk ontbonden is door het grote aantal deserteurs, die Frankrijk verkozen boven de Balkan.

En reken maar dat ze het daar naar hun zin hebben gehad, want er is er nooit één teruggekeerd. Maar ja, als "der Franz" zich bij voorbaat bedacht had en zijn toespraak niet had gehouden, dan had ik dit stukje ook niet kunnen schrijven, dus vind ik het wel goed zo.

Er zijn er ook die beweren dat "Leven als God in Frankrijk" een verbastering is van "Leven als een Schot in Frankrijk", hetgeen dateert uit de tijd van de oorlogen tussen Frankrijk en Engeland van 1337-1453, toen de Engelsen in Frankrijk duchtig huis hielden en er een goed leventje leidden, maar dat niets met de spreekwoordelijke zuinigheid van de Schotten te maken heeft, integendeel. Dat laatste kan ik me ook best voorstellen als men bedenkt dat die oorlogen zich afspeelden in juist dat gebied van de Lot en Garonne, waar wij zaten te smikkelen. Toch houd ik het maar op het hemelse gezegde, want dat biedt immers het meeste perspectief.

En terwijl we verder genoten van de confit de canard, waardoor mijn gehemelte intens gestreeld werd, bekroop mij de gedachte om maar in de Lot et Garonne te blijven. Wat een leven zou dat zijn! En terwijl ik me met veel overgave verder wijdde aan die onvergetelijke lunch, mijmerde ik verder en dacht aan al die Fransen die dachten dat het hiernamaals een voortzetting zou zijn van het goede aardse leven. Natuurlijk wist men buiten Frankrijk ook wel iets van de geneugten des levens, zeker bij de rijken die het zich konden veroorloven zo nu en dan eens flink uit de band te springen. Voor bepaalde volkstammen en dan denk ik vooral aan de rechtschapen en rechtlijnige calvinisten uit die tijd was dit zonde, reden waarom de “geneugten des levens” veel meer behoorden bij de zuidelijk georiënteerde Europeanen.

Ik werd me er toen van bewust geen idee te hebben hoe het er eigenlijk aan toe gaat en zo hoort het ook! En terwijl het laatste hapje van het verrukkelijke dessert naar binnen glijdt, denk ik: "het is best wel goed zo, je behoeft toch eigenlijk niet alles te weten: laten we het dus voorlopig maar houden op de onvolprezen Franse keuken. En tegen de haan zeggen, zoals Napoleon tot Josephine: "sois belle et tais-toi", “wees mooi en hou je snavel”.

Probus

19 augustus 2006

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.