VPKB Kapel De Olijftak, Brasschaat
 
 
Aflaat Aflaat

Met vakantie op Sardinie, lazen we in de Herald Tribune dat het Vaticaan een nieuw handboek had uitgegeven over “Aflaat”, het “Enchiridion Indulgentiarum”, een boek dat met slechts 115 pagina’s (jawel) vlot geschreven zou zijn en ook makkelijk te begrijpen voor de hedendaagse, snel levende, leek. Volgens William Baum, de Kardinaal verantwoordelijk voor Aflaat, zou dit handboek tevens een positieve bijdrage kunnen leveren aan de oecumenische dialoog met speciaal de Lutheranen. Ik nam onmiddellijk aan dat hij met de Wereldraad van Kerken ruggespraak had gehouden en daar dus van iedereen, behalve van de Lutheranen, de nodige bijval had gekregen. Als dit alles waar zou zijn, dan kon “waarlijk” gesproken worden van een bijzonder belangrijke ontwikkeling in het schisma tussen de Rooms Katholieke Kerk en het Protestantisme.
Johanna en ik konden een kopie van het handboek bemachtigen, sloten ons dagenlang op om ons door de 115 bladzijden heen te werken; nee, het was beslist geen worstelen, want zelfs wij begrepen dat er goede reden is om aan te nemen dat men door goede werken en niet langer door geld, de weg naar de eeuwigheid een beetje zou kunnen plaveien.

Erg moeilijk blijkt dat niet te zijn. De voorschriften en aanwijzingen zijn in wezen heel eenvoudig: je houdt op met roken, al is het maar voor een dag, je houdt zelf op met vloeken, slaat een kruisje als je het anderen hoort doen, je bezoekt zieken en je wordt, al is het maar een beetje, vegetariër, je bezoekt regelmatig een kerk en je wordt milieu activist in de ruimste zin van het woord en dat houdt in zorg voor lucht, water, aarde en de daarop levende dieren. Dit waren de voornaamste zaken die wij distilleerden uit het Enchiridion van het Vaticaan en besloten er onmiddellijk werk van te gaan maken en niet te wachten tot de Hervormde of Gereformeerde Kerk of wellicht zelfs samen, een Herderlijk Schrijven het licht zouden laten zien. Dat kon nog wel eens jaren duren en al die tijd zouden we niet kunnen werken aan de eeuwigheid of liever onze eeuwigheid.

Ons besluit stond vast: hier op Sardinië zouden we er al aan beginnen en we zetten onze opties eens terdege op een rij: Vloeken deden we eigenlijk nooit, misschien met uitzondering van die enkele keer dat ik met een hamer op mijn duim sloeg. Om dat voortaan te vermijden, besloot ik de "hamer aan de wilgen te hangen" en niet langer meer te klussen. Roken doen we al haast 30 jaar niet meer, dus daar konden we niets mee verdienen. En aangezien we alleen maar met heel beschaafde Italianen te maken hebben konden we er niemand op betrappen eens te vloeken en konden we dus dat kruisje ook wel vergeten. Wel besloten we slechts twee keer per week vlees te eten en de andere dagen genoegen te nemen met vis, iets wat op Sardinië niet al te moeilijk bleek. Ook bezochten we dagelijks een of meer kerken, vooral heel oude, die er enigszins vervallen bijstonden en een bezoekje best konden gebruiken; een klein offervaatje was er altijd wel te vinden.

Om echter toch maar ergens een resultaat te kunnen boeken, gingen we ons volledig toeleggen op het milieu. Om te beginnen huurden we fietsen op de dag van het milieu, 22 september en lieten bede auto thuis staan. We adopteerden een stuk van de grote weg en haalden daar dagelijks het zwerfvuil op. We sleepten met melk en blikjes voer om alle zwerfkatten van het park te verzorgen. Eerst kwamen er een paar aarzelend kijken, maar het goede nieuws verspreidde zich als een lopend vuurtje onder alle katten en als we s' morgens wakker werden, zaten ze al drie rijen dik op ons te wachten.

Daar bleef het niet bij: met gevaar voor eigen leven plukte Johanna een schildpad van de weg, die anders beslist dood gereden zou zijn. We verwensten niet langer de meeuwen die ons altijd bij het krieken van de dag wakker krijsen, maar glimlachten gelukzalig als we ze weer hoorden. We lieten ook de mieren met rust die in lange kolonnes het hout van onze terrasbalken in kleine stukjes naar andere oorden sleepten en de visjes in de zee kregen niet langer, zoals van Piggelmee, onze onmogelijke wensen te horen. Kortom, het was een geweldige belevenis en eigenlijk verbaasde het ons dat we hiervoor later beloond zouden kunnen worden.

Onze activiteiten bleven niet onopgemerkt: in het park werd al gesproken over die vreemde Hollanders, waar wij ons niets van aantrokken. Die arme Italianen hadden immers nog niet gehoord van het nieuwe Handboek over Aflaat, want welke Italiaan leest nu de Herald Tribune? Toch stelden we die bekendheid eigenlijk niet zo erg op prijs, we wilden immers, zoals goede protestanten betaamd, in alle stilte ons goede werk verrichten.

Helaas konden we niet vermijden dat bij ons vertrek van Sardinië een verslaggever van de Ossovatore Romana ons op het vliegveld van Olbia een interview afnam. Hij vroeg ons bijna letterlijk het hemd van ons lijf en wij moesten omstandig alles vertellen: over de schildpad, de katten, de mieren en alle andere dieren die we vertroeteld hadden, het zwerfvuil dat wij verzamelden, enz. Hij knikte steeds instemmend, zo nu en dan zelfs met een zweem van eerbied, maar vroeg tenslotte wat wij met de muggen hadden gedaan. Trots stroopte ik mijn broek op en liet hem mijn been vol muggenbeten zien. Hij vroeg of wij misschien Protestant waren, hetgeen we bevestigden. Toen schudde hij meewarig zijn hoofd en liep weg, al mompelend: "Voi non ne capite affato niente, perche chi si fara mangiare dalle zanzare, neanche San Francesco ha fatto succederio!" of wel: "Jullie begrijpen er niets van, want wie laat zich nu door muggen opeten, dat deed zelfs de Heilige Franciscus niet!

Probus

september 1999
 

terug
 
 
 
 
Adresgegevens
Leopoldslei 35
2930 Brasschaat
België

Tel: +32 (0)3.653.0158

 
 
Protestantsekerk.net is een samenwerking tussen de dienstenorganisatie van de Protestantse Kerk in Nederland en Human Content Mediaproducties B.V.